ماه در مقايسه با زمين جرم آسمانى كوچكى است . قطر آن 3476 كيلومتر ( 2159مايل ) است كه از قطر عطارد كمتر است ، با اين حال نيروى جاذبه ماه آنقدر قوى است كه مى تواند موجب جزر ومد در اقيانوسها و درياهاى سطح زمين بشود . اگر چه اولين بار يونانيان باستان دريافتند كه ماه با پديده جزر ومد رابطه اى دارد ولى نتوانستند چگونگى اين رابطه را توضيح دهند . ايزاك نيوتون در طى پژوهشهاى خود در مورد جاذبه عمومى اين كار را انجام داد . تحت اثر جاذبه زمين بر روى ماهنيز متقابلاپديده جزر ومد رخ مى دهد ولى از آنجا كه در سطح ماه آبى وجود ندارد بنابر اين نيروى جاذبه زمين پوسته جامد ماه را گاهى تا چند متر از سطح آن به بالا مى كشد و در نتيجه ماه لرزه روى مىدهد
ماه دنياى مرده وخشكى است . در آن هيچگاه حياتى از هر نوع ممكن وجود نداشته است . ماه جو ندارد و سطح آن از حفره هاى زيادى پوشيده شده است . اندكى پس از شكل گيرى ، يعنى تقريبا از 4000 ميليون سال قبل تاكنون ( به مدت 4 دوران زمين شناسى ) عمدتا به صورت دنياى بدون تغييرى باقى مانده است . زمان تشكيل ماه احتمالا به 5/4 دوران زمين شناسى قبل مى رسد ، يعنى زمانى كه سياره زمين ـ خواهر بزرگتر ماه ـ تولد يافت . اما چگونگى تولد ماه و زمين هنوز به صورت يكى از رازهاى دانش ستاره شناسى باقى مانده است
